Archipelag wulkaniczny u wybrzeży Afryki, hiszpański, ale z własnym klimatem, własnym krajobrazem i własnym tempem. Tu wulkan sąsiaduje z plażą, a wiosna trwa cały rok.
Kanary leżą około 100 km od wybrzeży Maroka i Sahary Zachodniej, choć administracyjnie należą do Hiszpanii. Powstały w wyniku aktywności wulkanicznej — najstarsze wyspy (Fuerteventura, Lanzarote) mają kilkanaście milionów lat, najmłodsza El Hierro wciąż się „rodzi”.
Dzięki pasatom — stałym wiatrom północno-wschodnim — i chłodnemu Prądowi Kanaryjskiemu, temperatura na wybrzeżu rzadko spada poniżej 18°C lub przekracza 28°C. Stąd przydomek: Wyspy Wiecznej Wiosny.
Każda wyspa ma swój własny charakter — od czarnych pól lawy po laurowe lasy sprzed epoki lodowcowej.
Dom Pico del Teide — najwyższego szczytu Hiszpanii. Na jednej wyspie: księżycowy krajobraz Parku Narodowego Teide, wilgotny las laurowy w górach Anaga, słoneczne plaże południa i karnawał w Santa Cruz.
Nazywana „małym kontynentem” — w promieniu 50 km od stolicy Las Palmas zmieniają się tu wydmy, lasy sosnowe, wulkaniczne skały i plaże. Wydmy Maspalomas przesuwają się z wiatrem, a Roque Nublo, samotna skała wulkaniczna, jest nieformalnym symbolem wyspy.
Druga co do wielkości i najbliższa Afryce wyspa archipelagu — sucha, płaska, z najdłuższymi plażami Kanarów. Stałe pasaty zamieniły ją w jedno z najlepszych miejsc w Europie do windsurfingu i kitesurfingu.
W latach 1730–1736 erupcje pokryły jedną czwartą wyspy lawą — dziś to Park Narodowy Timanfaya, „Ogniste Góry”. Artysta César Manrique przez dekady pilnował, by nic nie zasłoniło tego krajobrazu — stąd brak billboardów i wysokich hoteli.
„Isla Bonita” — najbardziej zielona i wilgotna z zachodnich wysp, o stromych zboczach schodzących prosto do morza. Obserwatoria na Roque de los Muchachos korzystają z jednego z najczystszych nieb na świecie. W 2021 r. erupcja na grzbiecie Cumbre Vieja zmieniła zachodnie wybrzeże wyspy.
Okrągła, poprzecinana głębokimi wąwozami wyspa, w której centrum leży Park Narodowy Garajonay — las laurowy (laurisilva), typ roślinności, który z Europy zniknął w epokach lodowcowych. Mieszkańcy wciąż porozumiewają się gwizdanym językiem silbo gomero.
Najmniejsza z głównych wysp i geologicznie najmłodsza — wciąż aktywna sejsmicznie (podmorska erupcja w 2011 r.). W 2000 r. cała wyspa została rezerwatem biosfery UNESCO, a w 2014 r. także geoparkiem UNESCO. Dużą część prądu wytwarza z wiatru i wody.
Najmniejsza zamieszkana wyspa archipelagu, kilka kilometrów na północ od Lanzarote. Nie ma tu asfaltowych dróg — po piasku jeżdżą rowery i terenowe taksówki, a na wyspę dopływa się promem z Órzoli.
Od poziomu morza po Pico del Teide — najwyższy punkt Hiszpanii. Kliknij szczyt, by zobaczyć wyspę.
Wysokości szczytów w metrach n.p.m., ułożone geograficznie z zachodu na wschód. Różnica ponad 3000 m między El Hierro i Teide pokazuje, jak młode i wciąż „rosnące” są zachodnie wyspy archipelagu.
Praktycznie każdy miesiąc jest dobry — to jedna z niewielu destynacji w Europie bez wyraźnego sezonu martwego. Wybór zależy bardziej od wyspy i wybrzeża niż od kalendarza: południe Teneryfy i Gran Canarii jest suchsze i cieplejsze niż wilgotna, zielona północ.